نخورد كه ارتكاب فرايض ، و سنن وآداب واركان شرعيه را تصوف نام كرده‌اند كه آن هيچ دخلى به تصوّف ندارد ، و بايد كه به يقين بداندكه تصوّف عبارت ازاعتقادات واصطلاحات طايفه‌اى است كه شيعيان ايشان را حلّاجيه گفته‌اند ، و به ديگر نامها ايشان را خوانده‌اند ، چنان كه در اوايل اين رساله گذشت ، ونام‌هاى ايشان نام‌هاى مذهب ايشان است ، چنان كه بعضى ديگر از فرق هالكه را اشاعره ، وبرخى را معتزله نام كرده اند ، وتعجّب دارم كه جماعتى با دعوى تشيّع نام خود صوفى مىكنند ، چرا نام خود را جبرى واشعرى ومرجئى و خارجى نمىكنند ، و به هيچ وجه ظاهر نيست كه چرا اين نام را خوش كرده‌اند ؟ ! ! آيا از اين نام كه بر خود مىگذارند حاصلى دارند به غير از آن كه بازار فريبندگان وملحدان را گرم مىكنند ، و اگر در واقع شيعه‌اند از آن نمىترسند كه آنان كه خبرى از دين دارند ، گمان فريبندگى و بد اعتقادى به ايشان برند ، يا به حماقت وسفاهت ايشان را نسبت دهند ؟ ! و بايد دانست كه : چنانچه مشرك عبارت ازكسى است كه آتش يا بت يا غير آن را پرستد ، صوفى عبارت از كسى است كه به حلول واتحاد يا وحدت وجود قايل باشد ، و اين هر سه در مذهب شيعه كفر است ، پس شيعه بايد كه فريب جمعى از احمقان ومتعصبان نخورد كه در مقام توجيه وتأويل اين عقايد فاسده در آمده ، چنان كه گذشت .